Perjanjian buruh kolektif (CAO)

Perjanjian buruh kolektif, dalam bahasa Belanda CAO, ialah perjanjian antara satu atau lebih majikan atau organisasi majikan dan satu atau lebih kesatuan sekerja mengenai terma pekerjaan yang perlu dipatuhi dalam kontrak individu. Ia mempunyai kesan mandatori: klausa dalam kontrak pekerjaan yang bercanggah dengan CAO adalah tidak sah.

Asas undang-undang

Akta Perjanjian Buruh Kolektif mengandungi inti patinya. Perkara 12 mengisytiharkan klausa yang bercanggah sebagai terbatal dan menggantikannya dengan peruntukan CAO, dan Perkara 14 mewajibkan majikan yang terikat untuk menggunakan CAO kepada pekerja yang tidak bergabung juga. Akta mengenai pengisytiharan peruntukan perjanjian kolektif yang mengikat secara universal membenarkan CAO diperluaskan merentasi seluruh sektor, selepas itu majikan yang tidak bergabung juga terikat. Tafsiran mengikut piawaian CAO: apa yang penting ialah makna objektif perkataan tersebut, kerana pekerja tidak terlibat dalam menggubalnya.

Bagaimana ia berfungsi dalam praktik

Persoalan pertama sentiasa sama ada CAO terpakai, yang bergantung pada keahlian, pada klausa skop perjanjian sektor yang mengikat secara universal, atau pada klausa pemerbadanan dalam kontrak pekerjaan. Skop tersebut dinilai dengan merujuk kepada aktiviti utama sebenar perniagaan, bukan pada pendaftaran Dewan Perniagaannya. Selepas CAO tamat tempoh, peruntukan normatifnya terus berkuat kuasa dalam kontrak individu sehingga pengaturan baharu dibuat.

Di mana ia menjadi salah

Perniagaan percaya bahawa mereka berada di luar perjanjian sektor dan dihadapkan bertahun-tahun kemudian dengan penilaian daripada dana pencen industri dan tuntutan gaji. Kesilapan kedua ialah klausa pemerbadanan yang merujuk kepada CAO yang telah luput. Ketiga, dilupakan bahawa pengaturan individu yang lebih baik hanya dibenarkan jika CAO menetapkan piawaian minimum.